Header image  

NZOZ Szpital Powiatowy w Wieruszowie
ul. Warszawska 104 98-400 Wieruszów
Telefon: sekretariat 62 784 55 02, Fax: 62 784 55 03


 
line decor
   Strona główna        
 
line decor
 

 
 
 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 
 
Oddziały szpitalne
 
 

Ordynator oddziału: Longin Słowikowski - lek. Specjalista Chorób Wewnętrznych
Pielęgniarka Oddziałowa: Janina Winkowska - Licencjat Pielęgniarstwa Specjalista Organizacji i Zarządzania

Telefony kontaktowe:
62 78 45 528 - gabinet lekarski
  62 78 45 530 - dyżurka pielęgniarek
  62 78 45 531 - pielęgniarka oddziałowa

 

 

 

Oddział Chorób Wewnętrznych został gruntownie wyremontowany: odnowiona została sala intensywnego nadzoru, wymieniono wszystkie okna, a klamki w oknach zamykane są w sposób uniemożliwiający samowolne otwarcie przez pacjentów, zakupiono nowe wielofunkcyjne łóżka szpitalne, a na oddziale zainstalowano instalację przyzywową, która umożliwia szybkie wezwanie personelu.

Personel stara się zapewnić takie warunki, aby pacjent czuł się bezpiecznie, a w oddziale panowała serdeczna atmosfera, co sprzyja szybszemu powrotowi do zdrowia. Personel oddziału współpracuje ze szpitalnym dietetykiem rozwijając wiedzę pacjentów poprzez edukację z zakresu: zasad iniekcji insuliny, diety cukrzycowej, profilaktyki odleżyn w opiece domowej, profilaktyki nadciśnienia tętniczego, zasad zdrowego żywienia.

Z ogromnym sukcesem terapeutycznym leczymy choroby ultrarzadkie (mukopolisacharydoza typu II), co jest powodem ogromnej satysfakcji dla personelu.

 

 

Oddział dysponuje 30 łóżkami, salą intensywnego nadzoru z 2 łóżkami wyposażonymi w nowej generacji sprzęt do monitorowania funkcji życiowych pacjentów.
Szpital ma podpisaną umowę z laboratorium w zakresie wykonywania badań laboratoryjnych. Prowadzona jest diagnostyka w zakresie: RTG, USG, gastroskopii, kolonoskopii z możliwością wykonania zabiegów pętlami diatermicznymi. Posiadamy nowej generacji aparaturę do monitorowania holterowskiego serca i ciśnienia krwi.

Pacjenci poddawani są konsultacjom z zakresu:

  1. chirurgii (w poradni specjalistycznej na miejscu lub w Wieluniu lub w Kępnie)
  2. diabetologii
  3. chorób płuc i gruźlicy
  4. okulistyki
  5. dermatologii
  6. psychiatrii (w poradni specjalistycznej na miejscu lub w Szpitalu w Wojewódzkim Szpitalu Psychiatrycznym w Warcie)
  7. ortopedii
  8. ginekologii
  9. neurologii
  10. rehabilitacji
  11. konsultacji psychologicznej
  12. otolaryngologii (w poradni specjalistycznej na miejscu lub w Kępnie)
  13. neurochirurgii (w Szpitalu im. M. Kopernika w Łodzi)
  14. chirurgii naczyniowej (w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Łodzi)
  15. kardiologii.

W przypadku konsultacji specjalistycznych wykraczających poza możliwości diagnostyczne oddziału pacjenci kierowani są na badania do innych szpitali specjalistycznych.

Oddział współpracuje z innymi jednostkami specjalistycznymi i klinikami w naszym województwie, a także w województwach ościennych, a w szczególności z:
- Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalem im. dr Wł.Biegańskiego w Łodzi,
- Wojewódzkim Szpitalem Specjalistycznym im. M.Kopernika w Łodzi,
- Szpitalem Klinicznym nr 3 im. dr S.Sterlinga w Łodzi,
- Uniwersyteckim Szpitalem Klinicznym nr 1 im. M.Barlickiego w Łodzi,
- Wojewódzkim Szpitalem Specjalistycznym im. M.Skłodowskiej-Curie w Zgierzu,
- Oddziałem Kardiologicznym w Piotrkowie Trybunalskim i Pleszewie (wszczepienie stymulatorów),
- Oddziałem Kardiologii Interwencyjnej w Kluczborku i Sieradzu,
- NU-MED Centrum Diagnostyki i Terapii Onkologicznej w Tomaszowie Mazowieckim.

 

  

 

 Oddział wewnętrzny

 


Powrót na górę strony

 

Ordynator: Anna Bieda - lek. med., specjalista pediatrii
Pielęgniarka Oddziałowa:
Eulalia Misiek

Telefony kontaktowe:
62 78 45 544 – gabinet lekarski
  62 78 45 543 – dyżurka pielęgniarska

Oddział pediatryczny zapewnia całodobowe świadczenia małym pacjentom z powiatu wieruszowskiego i powiatów ościennych. Oddział dysponuje 12 łóżkami dla dzieci od 0 - 18 roku życia oraz salą intensywnego nadzoru.

 

Posiada bardzo dobre warunki lokalowe. Sale chorych, gabinet zabiegowy, toalety, dyżurki pielęgniarskie i lekarskie, sanitariaty zostały gruntownie odnowione. Wymieniono łóżka, szafki, zakupiono nowe antyalergiczne poduszki i nową kolorową pościel. W salach chorych zainstalowane są telewizory, aby umilić dzieciom pobyt w oddziale.

 

Opiekę nad dziećmi sprawuje wysoko wykwalifikowany zespół lekarzy i pielęgniarek. Zatrudniamy 6 lekarzy, 6 pielęgniarek oraz 2 salowe. Oddział pediatryczny hospitalizuje rocznie ok. 650 pacjentów.

Zakres działalności oddziału obejmuje leczenie, diagostykę i opiekę pielęgniarską.

Umożliwiamy rodzicom pobyt z dziećmi przez całą dobę, dzięki temu szybciej powracają do zdrowia .

Oddział pediatryczny wyposażony jest w wysokiej klasy sprzęt monitorujący i diagnostyczny m.in. pulsoksymetry, kardiomonitory, inkubatory, pompy infuzyjne, ssaki, inhalatory, EKG oraz drobny sprzęt medyczny.

 


Oddział współpracuje z innymi placówkami medycznymi takimi jak: Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, Wojewódzkim Szpitalem Specjalistyczym we Wrocławiu, Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi itp.

 

 

  



Powrót na górę strony

 

Oddział chirurgii jednego dnia

 

Lekarz Koordynator oddziału: dr n. med. Radosław Lebiedziński
Koordynator pracy oddziału
: Elżbieta Winkowska-Kulok

Lek. med. Dorota Kozłowska - specjalista anestezjologii i intensywnej terapii, ginekolog położnik
Lek. med. Krzysztof Raszewski - specjalista chirurgii ogólnej i medycyny estetycznej
Lek. med. Marek Radziszewski - specjalista ortopeda traumatolog
Lek. med. Małgorzata Zięba - specjalista chirurgii ogólnej
Lek. med. Ewa Budzińska - specjalista anestezjologii i intensywnej terapii

Ewa Pawlak - Pielęgniarka dyplomowana, instrumentariuszka
Renata Sikora - Pielęgniarka dyplomowana anestezjologiczna
Joanna Hodera - pielęgniarka dyplomowana, instrumentariuszka
Barbara Smolis - licencjat pielęgniarstwa, pielęgniarka anestezjologiczna

 

Rejestracja na Oddział Chirurgii Jednego Dnia: poniedziałek, wtorek, środa, piątek
w godzinach: 11:00 - 14:00
pod numerem telefonu:  62-784-55-37 lub 665 028 266

 

Rezygnacja z zabiegu
Pacjentów zakwalifikowanych do zabiegu w przypadku rezygnacji z zaplanowanego zabiegu prosimy o informacje telefoniczną na podany wyżej numer telefonu.


Chirurgia jednego dnia jest sposobem leczenia zabiegowego (operacyjnego), którego celem jest wykonanie u pacjenta w krótkim czasie określonego zabiegu chirurgicznego (pacjenci są przyjmowani i wypisywani do domu w ciągu 24 godzin).


W ramach oddziału realizujemy szeroki profil zabiegów operacyjnych i ambulatoryjnych. Zasadą działania oddziału jest stosowanie nowoczesnych technik operacyjnych pozwalających na krótki pobyt pacjenta w oddziale. Dysponujemy salą operacyjną spełniającą najwyższe standardy europejskie, wyposażoną w nowoczesny sprzęt do zabiegów i wysokiej klasy aparaturę monitorującą.

 

 

 

 

 

 

Dzięki opiece medycznej sprawowanej przez lekarzy specjalistów w tym lekarzy  anestezjologii i intensywnej terapii gwarantujemy pacjentom wysoki poziom bezpieczeństwa, wysoką jakość i komfort prowadzonego leczenia. Nieocenione jest również ciepłe i serdeczne podejście zespołu pielęgniarskiego oddziału.
Pacjentom oddziału oferujemy wysoki standard pobytu, komfortowe warunki leczenia pooperacyjnego w jedno lub dwuosobowych pokojach oraz pełne bezpieczeństwo epidemiologiczne.

Pacjenci objęci leczeniem na oddziale mają dostęp do pracowni diagnostycznych szpitala.


Zalety chirurgii jednego dnia

Główne korzyści wykonywania zabiegów chirurgicznych w ramach chirurgii jednego dnia polegają na skróceniu czasu oczekiwania na zabieg, zmniejszeniu ryzyka zakażeń i stresu oraz skrócenie pobytu w szpitalu.
Obecnie wielu pacjentów wykazuje niechęć do przedłużonych okresów przebywania poza domem, a także pragnie skrócić do niezbędnego minimum okres nieobecności w pracy.
Zabiegi wykonywane są w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym.
W oddziale  wykonujemy zabiegi z zakresu chirurgii jednego dnia w ramach kontraktu z NFZ.
W przypadku wyczerpania limitu na zabiegi w ramach ubezpieczenia zdrowotnego istnieje możliwość wykonywania zabiegów za odpłatnością.


W ramach oddziału przeprowadzane są zabiegi:

1. Usuwanie żylaków kończyn dolnych-stripping / saphenectomia i flebectomia /
    metodą Babcoca /  (< opis >)
2. Plastyka przepuklin / około pępkowych, udowych, pachwinowych / z wszczepani / siatka     polipropylenowa / (< opis >)
3. Usuwanie zmian na skórze / guzki, tłuszczaki, kaszaki /
4. Operacyjne leczenie wodniaków / usunięcie osłonki wodniaka np. jądra /
5. Chirurgia ręki:

  • Choroba Dupuytrena - plastyka rozcięgna dłoniowego (< opis >)
  • Palec " zatrzaskujący " - uwolnienie zrostów powięzi, mięśni lub ścięgien)
  • Choroba De Qvervaina (< opis >)
  • Zespół cieśni nadgarstka (< opis >)
  • Zabiegi rekonstrukcyjne

6. Usunięcia implantów po zabiegach ortopedycznych kończyn
7. Artroskopia stawu kolanowego, skokowego (< opis >)

 

ZALECENIA DLA PACJENTA PRZED ZGŁOSZENIEM SIĘ DO SZPITALA NA ZABIEG OPERACYJNY

Pacjent zgłaszający się do szpitala na zabieg operacyjny powinien:

  1. Zabrać ze sobą wypisy ze szpitala, konsultacje specjalistów, zdjęcia RTG z ostatniego roku, zapisy EKG, badania laboratoryjne nie starsze niż 1 miesiąc (w oryginale lub xero) - podstawowe badania: grupa krwi i czynnik RH, morfologia, badania biochemiczne: sód i potas, glukoza, wskaźnik krwawienia, krzepnięcia.
  2. Zabrać ze sobą leki, które przyjmuje.
  3. Zabrać ze sobą pończochę uciskową - przy operacji żylaków, stabilizator  - przy operacjach ortopedycznych kończyny górnej lub dolnej (zgodnie z zaleceniem ortopedy), kule łokciowe - przy artroskopii stawu kolanowego.
  4. Zaprzestać przyjmowania kwasu acetylosalicylowego (Aspiryna, Polopiryna, Polocard, Acard, i inne leki zawierające ten składnik):
       - w dawce 75 i 150 mg - na 2-3 dni przed zabiegiem
       - w dawce większej - na 10 dni przed zabiegiem, szczególnie jeśli równocześnie często przyjmują leki przeciwbólowe z grupy NLPZ (np. Ketonal, Ibuprofen, Nurofen, Baclofen, itp.
  5. Większość leków obniżających krzepliwość krwi (np. Plavix, Klopidogrel, Ticlo, Warfin, Heparyna, Acenocumarol, Sintrom, itp.) należy odstawić w okresie przedoperacyjnym u niektórych pacjentów muszą być zastąpione innymi. Pacjenci przyjmujący takie leki powinni skontaktować się wcześniej z lekarzem.
  6. Nie przyjmować leków ziołowych zawierających czosnek (przez 7 dni) i dziurawiec (10 dni), ze względu na uszkodzenie układu krzepnięcia ( niekiedy trwałe) lub zmianę działania leków stosowanych w znieczuleniu.
  7. Konsultacja lekarza anestezjologa - odbywa się na kilka dni przed zabiegiem lub w dniu zabiegu, na polecenie lekarza prowadzącego.
  8. Wszyscy pacjenci przed zabiegami planowanymi powinni pojawić się w szpitalu na czczo, tzn. powstrzymać się od jedzenia i picia na minimum 6-8 godzin przed zabiegiem.
  9. Konieczne jest posiadanie zaświadczenia o szczepieniu przeciwko żółtaczce zakaźnej typu B.
  10. W dniu zabiegu pacjent powinien zjawić się o wyznaczonej porze, zabierając ze sobą wyżej wymienione rzeczy, dokument potwierdzający tożsamość, skierowanie do szpitala oraz obuwie zmienne.
  11. Zdjąć biżuterię i nie zabierać ze sobą wartościowych przedmiotów (przekazać rodzinie).
  12. Z paznokci usunąć lakier i tipsy, nie stosować żadnego makijażu twarzy.
  13. Wyjąć i zabezpieczyć protezy zębowe.

 

W razie wątpliwości pacjent może skontaktować się telefonicznie lub osobiście ze szpitalem.

Zalecenia ogólne przed każdym znieczuleniem:

  1. Powstrzymać się od pokarmów stałych przez 6 godzin, od płynnych 4 godziny (dotyczy dorosłych). Odnośnie dzieci okres głodówki (zależy od wieku, stanu dziecka i operacji) ustali anestezjolog.
  2. Zdjąć biżuterię i nie zabierać ze sobą wartościowych przedmiotów (przekazać rodzinie).
  3. Z paznokci usunąć lakier i tipsy, nie stosować żadnego makijażu twarzy ani kremów.
  4. Rano wykąpać się i wykonać toaletę jamy ustnej.
  5. Przed przewozem na salę operacyjną protezy zębowe pozostawić w oddziale.
  6. Anestezjolog zaleci, które leki należy przyjąć wieczorem w dniu poprzedzającym, a które rano w dniu zabiegu (należy je popić małą ilością wody o godz. 6).

Stosowanie powyższych zaleceń umożliwi sprawne i bezpieczne przygotowanie i wykonanie znieczulenia.

 

Skorowidz:

Usuwanie żylaków kończyn dolnych-stripping / saphenectomia i flebectomia / metodą Babcoca /

Żylaki kończyn dolnych (łac. varices extremitatum inferiorum) . Są to workowate lub wrzecionowate poszerzenia żył powierzchownych z towarzyszącym ich wydłużeniem i charakterystycznym poskręcaniem. Występują częściej u kobiet niż u mężczyzn, zazwyczaj po 40 roku życia. Leczenie przewlekłej niewydolności żylnej, poprzez likwidację źródeł patologicznego przepływu krwi, ma na celu: poprawę wyglądu kończyny, zmniejszenie ryzyka rozwoju / nawrotu zakrzepicy żył głębokich i zatoru płuc, zakrzepowego zapalenia żył, owrzodzenia żylnego, zmniejszenie dolegliwości takich jak: obrzęki, kurcze mięśni, ciężkość i zmęczenie nóg. Leczenie chirurgiczne to czasem najlepsze, a czasem wręcz jedyne rozwiązanie problemów żylnych. Zmierza ono do zlikwidowania nadciśnienia żylnego - podstawowego czynnika w rozwoju choroby żylakowej. 
Czy istnieją przeciwwskazania do leczenia operacyjnego?                                                                       Najważniejszym przeciwwskazaniem jest czynny proces zakrzepowy żył głębokich oraz ich niedrożność. Dopiero po wykorzystaniu odpowiedniej terapii można w takich przypadkach zastosować leczenie chirurgiczne. Dodatkowymi przeciwwskazaniami do zabiegów są: ciąża, ostre choroby infekcyjne, znaczne niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych, nasilony obrzęk limfatyczny, skaza krwotoczna.  Tak więc większość przeciwwskazań ma charakter czasowy. Należy podkreślić także, że wiek nie stanowi istotnej przeszkody do skierowania pacjenta na zabieg chirurgiczny.
Jakie są wskazania do leczenia chirurgicznego?
Jedną ze skutecznych metod leczenia zaawansowanej choroby żylakowej jest zabieg operacyjny. Kiedy zmienione żylakowo żyły nie są w stanie pełnić swojej funkcji prawidłowo z powodu niewydolności zastawek w obrębie ujść głównych żył powierzchniowych: odpiszczelowej lub odstrzałkowej - jedynie zabieg operacyjny może zapobiec przeciekowi krwi z układu głębokiego do powierzchniowego. Znaczna niewydolność żyły uniemożliwia zastosowanie innych, mniej inwazyjnych metod leczenia żylaków.
Chirurdzy stosują różne techniki operacyjne. Postęp w tej dziedzinie zmierza do eliminacji nawrotów, poprawy efektu kosmetycznego, zminimalizowania urazowości zabiegu oraz skrócenia czasu rekonwalescencji. Zabieg ten udaje się przeprowadzić w warunkach kliniki jednego dnia. Operację przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Metoda ta jest bezpieczna i niebolesna, choć w wielu przypadkach maże oszczędzić niepotrzebnego stresu. Znieczulenie miejscowe polega na zablokowaniu nerwu udowego. Po wykonaniu dodatkowo kilku nakłuć znieczulających możliwe staje się wykonanie zabiegu. Trwa on około godziny. Po dwóch godzinach pacjent może pójść do domu. Podczas zabiegu chirurg ogranicza się do operacji jednej nogi. Zmniejsza to ból operacyjny i skraca czas trwania zabiegu. Choremu wykonuje się na ogół dwa cięcia: jedno w pachwinie (w przypadku niewydolności żyły odpiszczelowej) lub pod kolanem (w przypadku niewydolności żyły odstrzałkowej), drugie - nad kostką lub w połowie łydki. Po wykonaniu nacięcia niewydolna żyła jest usuwana, a połączone z nią mniejsze obwodnice podwiązywane. Najmniejsze nacięcia długości kilku milimetrów pozostają bez szwów, co daje świetny efekt kosmetyczny. Na większe rany nakładane są pojedyncze cienkie szwy lub wręcz plastry adhezyjne. Zdejmowane są one po około 10 dniach po zabiegu. Po operacji w miejscach usunięcia żył pojawiają się krwiaki, które mogą się utrzymać przez 2 miesiące.

Opis powikłań standardowych związanych z proponowaną procedurą medyczną lub operacją
Jakie są reakcje po zabiegu?
Po zabiegu sporadycznie zdarza się zakażenie rany (głównie w przypadku wykonywania zabiegu pacjentom z otwartymi owrzodzeniami), przez pewien czas utrzymają się krwiaki, może pojawić się obrzęk (uszkodzenie układu limfatycznego). Możliwe jest także wystąpienie zakrzepowego zapalenia żył. Uszkodzenia nerwu piszczelowego i jego odgałęzień można uniknąć, stosując technikę ograniczonego strippingu (rodzaj zabiegu operacyjnego). Zdarza się, że nawet po podwiązaniu wszystkich obocznic u pacjenta nastąpi neowaskularyzacja, czyli zjawisko tworzenia się nowych naczyń, które mogą przerodzić się w żylaki. Nie stwarzają one jednak zagrożenia chorobami zakrzepowymi i mogą zostać zlikwidowane w bardzo prosty sposób przez nastrzyknięcie, czyli zastosowanie skleroterapii kompresyjnej.
Co robić później?
Jeżeli bezpośrednio po zabiegu będzie utrzymywał się ból, należy wziąć tabletki przeciwbólowe. Warto także przez co najmniej 2 tygodnie odpoczywać, nie forsować się, unikać długiego siedzenia czy stania. Zaleca się także szczególnie staranną profilaktykę: podczas snu podkładanie pod nogi wałka tak, aby znajdowały się one powyżej poziomu serca, oraz noszenie przeciwżylakowych pończoch lub podkolanówek o zmiennym ucisku.
Należy jeszcze przypomnieć, że koniecznie po 3 miesiącach trzeba przyjść na wizytę kontrolną i rozpocząć korektę ewentualnie pozostałych drobnych żylaków czy pajączków za pomocą skleroterapii.

Powrót

Plastyka przepuklin / około pępkowych, udowych, pachwinowych / z wszczepani / siatka polipropylenowa /
Przepuklina jest to nieprawidłowe przemieszczenie zawartości jam ciała przez naturalne lub nabyte otwory w powłokach. Przepuklina pachwinowa to uwypuklanie otrzewnej - do tego uwypuklenia przemieszczają się narządy jamy brzusznej przez otwór w przedniej ścianie brzucha znajdujący się w okolicy pachwiny. Zatem w obrębie przepukliny znajdują się wrota oraz worek wraz z zawartością. Najczęściej zawartość worka przepuklinowego sieć i jelito cienkie, inne narządy jamy brzusznej również mogą znajdować się w worku przepuklinowym.
Zwykle objawem przepukliny jest uwypuklenie  zwiększające swoje rozmiary podczas kaszlu, czasami jedynym objawem jest ból brzucha bez uwypuklenia.
Beznapięciowe zaopatrzenie przepukliny pachwinowej sposobem Lichtensteina
Operacja przepukliny pachwinowej polega na wzmocnieniu i rekonstrukcji słabszej części ściany brzucha. Istnieje szereg różnych metod ich zaopatrywania. Obecnie najczęściej stosuje się tzw. metody beznapięciowe z wszyciem siatek. Powstało wiele metod beznapięciowych operacji przepuklin, jednak metoda Lichtensteina, znana od 1984 jest obecnie na świecie złotym standardem w leczeniu przepuklin. Polega ona na wzmocnieniu tylnej ściany kanału pachwinowego poprzez ułożenie tam niewchłanianej siatki. Siatkę przyszywa się do odpowiednich struktur, tak by zamknąć wrota przepukliny. Siatka po pewnym czasie zrasta się z otaczającymi tkankami stwarzając mocna zaporę przed nawrotem schorzenia. Wyboru siatki dokonuje chirurg na podstawie oceny wielkości ubytku powłok stanowiącego wrota przepukliny. Celem wykonania opisanej powyżej operacji konieczne jest wykonanie skośnego cięcia skórnego w okolicy pachwinowej o długości 5-10 cm. Długość nacięcia skóry zależy od wielkości przepukliny. Opisany zabieg nie wymaga zastosowania znieczulenia ogólnego i intubacji. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Przepuklinowego leczenie przepukliny pachwiny w trybie jednego dnia jest tak samo bezpieczne i efektywne jak leczenie w warunkach hospitalizacji. Leczenie przepukliny może być wykonane w trybie jednego dnia niezależnie od użytej techniki. Wybrani chorzy w podeszłym wieku i chorzy obciążeni internistycznie mogą również być operowani w trybie jednego dnia. Operację przepukliny pachwinowej wykonujemy w znieczuleniu miejscowym. Operacja trwa około 40-60 minut.

Opis powikłań standardowych związanych z proponowaną procedurą medyczną lub operacją.
Powikłania chirurgiczne obejmują:

  1. nawrót przepukliny (ryzyko nawrotu przepukliny przy zastosowaniu siatki jest niewielkie i wynosi około 1%)
  2. krwiak (ryzyko powstania krwiaka wynosi 5-15%) - małe krwiaki leczy się zachowawczo, gdy powstały krwiak jest duży i daje dolegliwości bólowe możliwa jest operacyjna ewakuacja krwiaka (duże krwiaki obserwuje się bardzo rzadko)
  3. surowiczak - to zbiornik płynu surowiczego w ranie, ryzyko powstania surowiczaka waha się od 0,5-12,2%; większość surowiczaków wchłania się samoistnie w ciągu 6-8 tygodni; niekiedy konieczne jest nakłucie i odessanie surowiczaka
  4. ropienie rany (ryzyko infekcji rany wynosi 0-5%)
  5. powikłania w obrębie jadra i powrózka nasiennego ( występują rzadko) - niedokrwienne zapalenie jądra-leczenie lekami p/zapalnymi i antybiotykiem; - przecięcie nasieniowodu podczas operacji skutkujące zaburzeniami płodności
  6. przewlekły ból pachwinowy (występuje u 5-15% operowanych) - pacjenci skarżą się na dolegliwości bólowe w operowanej okolicy trwające ponad 3 miesiące; ból może być skutkiem uszkodzenia jednego z nerwów okolicy pachwinowej lub zmienionych stosunków anatomicznych w operowanej okolicy.

Opis prognozy pooperacyjnej i powikłań odległych
Leczenie przepukliny pachwinowej sposobem beznapięciowym z użyciem siatki jest skuteczne i wiąże się z niewielkim odsetkiem nawrotów (ok.1%). W przypadku wystąpienia nawrotu przepukliny nadal możliwe jest leczenie chirurgiczne zarówno metodą otwartą, jak i laparoskopową. Zaleca się aby metoda leczenia nawrotu była inna niż pierwotna metoda leczenia. Najpoważniejszym odległym powikłaniem jest obecnie przewlekły ból pachwinowy.

Opis możliwych następstw rezygnacji z proponowanego leczenia
W przypadku rezygnacji z leczenia przepukliny pachwinowej w trybie planowym pacjent naraża się na możliwe powikłania. Nie operowana przepuklina może zwiększać swoje rozmiary z biegiem czasu i zwiększać dolegliwości bólowe, początkowo podczas zwiększonego wysiłku fizycznego, następnie podczas codziennych czynności, a nawet w spoczynku. Najpoważniejszym zagrożeniem jest ryzyko uwiąźnięcia przepukliny, kiedy to niezbędna jest natychmiastowa operacja, której ryzyko jest znacznie większe niż w sytuacji, gdy jest planowana.

Powrót

Choroba Dupuytrena - plastyka rozcięgna dłoniowego
Choroba Dupuytrena (zwana również przykurczem Dupuytrena) jest częstym schorzeniem, które zwykle pojawia się w wieku średnim lub później i częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Typowym początkowym objawem jest guzek po stronie dłoniowej śródręcza, tkliwy podczas palpacji. Po stronie dłoniowej ręki guzki występują na pęczkach podłużnych rozcięgna dłoniowego. Jeśli choroba postępuje i dochodzi do przykurczu, wówczas najczęściej objęty jest chorobą staw śródręczno-paliczkowy, a pacjent nie potrafi położyć ręki tak, by dłonią ściśle przylegała do blatu stołu. Staw międzypaliczkowy bliższy również może być zajęty chorobą, co powoduje ograniczenie wyprostu i funkcji palca. "Test stołu" jest wskazaniem do leczenia operacyjnego. Klasyczną metodą operacyjną jest otwarta fasciektomia dłoniowa (całkowite lub częściowe wycięcie zmienionej tkanki podskórnej). W przypadkach zaawansowanej choroby wskazana jest plastyka skóry płatem przesuniętym lub wolnym przeszczepem skóry. U osób starszych, obciążonych internistycznie często wykonuje się małoinwazyjne (podskórne) uwolnienie przykurczu.

Powrót

Choroba DeQuervaina występuje dość często, a jej rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu zapalenia, nadwrażliwości na dotyk, często pojawiającego się zgrubienia ścięgien prostowników w okolicy wyrostka rylcowatego kości promieniowej. Leczenie choroby DeQuervaina należy rozpocząć od podania niesterydowych leków przeciwzapalnych oraz wstrzyknięcia steroidów do pochewki. Niestety leczenie zachowawcze dość często kończy się niepowodzeniem i wskazane jest leczenie operacyjne, polegające na rekonstrukcji pochewek ścięgien prostowników.

Powrót

Zespół "cieśni" kanału nadgarstka (ZKN) jest spowodowany uciskiem nerwu pośrodkowego przez więzadło poprzeczne nadgarstka (troczek zginaczy). Objawy choroby to mrowienia, drętwienia kciuka, palca wskazującego, środkowego i rzadziej serdecznego oraz bóle i obrzęki ręki powstające najczęściej w nocy lub podczas wykonywania prac fizycznych. W przypadkach zaawansowanych choroby dochodzi do osłabienia siły chwytu oraz zaniku mięśni kłębu kciuka. Jedynym skutecznym leczeniem ZKN jest leczenie operacyjne, które polega na przecięciu troczka zginaczy i uwolnieniu nerwu ośrodkowego. Z naszych obserwacji klinicznych wynika, że najlepszymi metodami leczenia są operacje z zastosowaniem technik małoinwazyjnych, ponieważ wiąże się to z mniejszym bólem pooperacyjnym i odzyskaniem szybszej sprawności ręki.

Powrót

Artroskopia stawu kolanowego
Artroskopia zrewolucjonizowała postępowanie lecznicze w przypadkach uszkodzeń stawu kolanowego. Przed erą artroskopii zabiegi wykonywano poprzez wykonanie artrotomii, czyli poprzez otwarcie uszkodzonego stawu. Związane to było z większym urazem operacyjnym, długim gojeniem się rany oraz często stosowanym unieruchomieniem.
Wskazania do artroskopii stawu kolanowego są bardzo szerokie, spośród nich należy wymienić uszkodzenia łąkotek, chrząstki stawowej, więzadeł czy też choroby błony maziowej.
Łąkotki
W stawie kolanowym znajdują się dwie łąkotki, jedna po stronie wewnętrznej kolana (łąkotka przyśrodkowa) i jedna po stronie zewnętrznej kolana (łąkotka boczna). Ich główną funkcją jest przenoszenie obciążeń w stawie. Najczęściej do uszkodzeń łąkotki dochodzi w sytuacji, gdy dochodzi do nagłego skręcenia zgiętego kolana. Często, do uszkodzeń dochodzi też na tle toczących się już zmian zwyrodnieniowych w stawie.
Najczęściej uszkodzenie łąkotki powoduje dolegliwości bólowe kolana, może też być uczucie przeskakiwania w kolanie bądź może też dojść do tzw. zablokowania kolana, czyli przymusowego ustawienie kolana w zgięciu spowodowanego przesunięciem się uszkodzonej łąkotki.
W trakcie operacji w zależności od rodzaju uszkodzenia usuwa się uszkodzony fragment łąkotki bądź zeszywa się ją używając do tego specjalnych implantów. W zależności od wykonanej procedury operowane kolano można obciążać zaraz po zabiegu bądź przez nawet 3 tygodnie stosować należy kule łokciowe.
Chrząstka stawowa
Chrząstka stawowa pokrywa powierzchnie stawowe, tworzy ją tzw. chrząstka szklista, która jest zdolna do przenoszenia obciążeń, zapewnia prawidłowy ruch w obrębie stawu. Do niszczenia chrząstki stawowej może dochodzić wskutek działania urazu, w wyniku sumowania się mikrourazów. Chrząstka stawowa ulega w trakcie naszego życia stopniowemu zużyciu, co skutkuje pojawieniem się zmian zwyrodnieniowych.
W sposób operacyjny można leczyć różnego stopnia uszkodzenia chrząstki stawowej: w niewielkich i powierzchownych uszkodzeniach usuwa się w sposób mechaniczny bądź termiczny luźne fragmenty chrząstki, zaś w przypadku większych ubytków zastępuje się uszkodzony obszar chrząstką pobraną z innej lokalizacji w obrębie stawu lub namnaża się własną chrząstkę stawową. Wszystkie te procedury wykonywane są w sposób artroskopowy.
Więzadła krzyżowe
W stawie kolanowym znajdują się dwa więzadła krzyżowe: przednie i tylne. Zdecydowanie częściej uszkodzeniu ulega więzadło krzyżowe przednie. Często do uszkodzenia dochodzi przy błahym urazie, najczęściej chory słyszy wyraźny trzask w kolanie, a następnie po około dobie pojawia się lekki obrzęk kolana. Przy całkowicie uszkodzonym więzadle krzyżowym pojawia się uczucie "uciekania" kolana, jego niepewności. Rozpoznanie uszkodzenia więzadła krzyżowego stawia się na podstawie wywiadu, badania klinicznego oraz badań obrazowych. Najbardziej precyzyjnym badaniem jest rezonans magnetyczny, który ponadto pokaże czy są obecne inne uszkodzenia wewnątrzstawowe.
Jedynym sposobem przywrócenia pełnej funkcji tego więzadła jest jego operacyjna rekonstrukcja. Wykonuje się ją w sposób artroskopowy, a uszkodzone więzadło zastępowane jest ścięgnem, które pobierane jest z osobnego małego cięcia.
Artroskopia stawu skokowego
Artroskopia stawu skokowego jest techniką, która pozwala na bardzo precyzyjną diagnostykę procesów chorobowych toczących się w jego obrębie. Najczęściej zabieg ten wykonywany jest z powodu przewlekłych dolegliwości bólowych po przebytym urazie stawu. Tą technika można dokonywać m.in.

  • zabiegów usunięcie nadmiaru odczynowo przerośniętej błony maziowej (synowektomia)
  • usunięcia wolnych ciał ze stawu skokowego,
  • stabilizacji fragmentów chrzęstno-kostnych w przypadku osteochondritis dissecans (oddzielająca martwica chrzęstno-kostna)
  • usunięcia przerośniętych krawędzi kostnych (osteofitów) powstających w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawu
  • procedur rekonstrukcyjnych chrząstki stawowej.

W większości przypadków, po leczeniu operacyjnym nie jest potrzebne żadne unieruchomienie, jedynie zaleca się stosowanie kul łokciowych. Czas ich stosowania zależny jest od wykonanej procedury.

Powrót

 

Powrót na górę strony



 

DLA PACJENTA
Karta Praw Pacjenta
Wniosek o dokumentację

Cennik
Zasady udostępniania dokumentacji
Zasady odwiedzin
Centrum Diagnostyki w Tomaszowie Maz.
Program Badań Przesiewowych Raka Jelita Grubego

 

OGŁOSZENIA
Środki unijne

 


 

PRYWATNE GABINETY LEKARZY

 
 
      Strona główna      
   
Powiatowe Centrum Medyczne Sp. z o.o. NZOZ Szpital Powiatowy w Wieruszowie, 98-400 Wieruszów, ul. Warszawska 104. Numer KRS 0000309670 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieście w Łodzi, XX Wydział Krajowego Rejestru Sądowego. Konto bankowe nr 98 9256 0004 2604 7395 2000 0010 Rejonowy Bank Spółdzielczy w Lututowie, Oddział Wieruszów . NIP 9970128656. Regon 100540800. Wysokość kapitału zakładowego 3. 596. 200, 00 PLN – wniesiony.